ദിവസങ്ങള് കടന്നു പോയി കൊണ്ടിരുന്നു...എന്നിട്ടും ആ കുട്ടിയോട് സംസാരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം വന്നില്ല...എന്നും നടക്കും, അവള് റോഡിനപ്പുറം കൂട്ടുകാരിക്കൊപ്പവും
, ഞാന് ഇപ്പുറവും...അങ്ങനെ വന്നു വന്നു കണ്ണടച്ച് നടന്നാലും ഞാന് അവളുടെ വീടിന്റെ വഴി വരെ എത്തും എന്ന ആത്മവിശ്വാസം എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി, പക്ഷെ സംസാരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം അപ്പോഴും തഥൈവ....അവള് വഴിയില് അലെക്ഷ്യമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞ കടലാസ് പൂക്കള് ഞാന് വില കൂടിയ എന്തോ കളഞ്ഞു കിട്ടിയ പോലെ പുസ്തക താളുകള്ക്കിടയില് ആരും കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു. അങ്ങനെ രണ്ടു കൊല്ലം പോയത് ഞാന് പോലും അറിഞ്ഞില്ല...പക്ഷെ എന്റെ കൂട്ടുകാര് നല്ലോണം അറിഞ്ഞു...ഒരു കൂട്ടിനു വേണ്ടി ഞാന് അവന്മാരെയും കുറെ നടത്തിച്ചു...വീടിനടുത്തുള്ള അമ്പലത്തില് പോലും പോകാത്ത അവന്മാര് എനിക്ക് വേണ്ടി അവളുടെ വീടിനടുത്തുള്ള അമ്പലത്തില് എന്റെ കൂടെ സ്ഥിരം വന്നു തുടങ്ങി (ഹും!! അങ്ങനെ അവര്ക്ക് കിട്ടിയ പുണ്യത്തിനു പങ്കു പറ്റാന് ഞാന് ശ്രെമിച്ചിട്ടില്ല...വെറുതെ അല്ലല്ലോ നടന്നു ക്ഷീണിച്ചതു..പുണ്യം ഒരുപാട് കിട്ടിയില്ലേ...)
ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പോയി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം...കോളേജില് അവളുമായി സംസാരിക്കാന് ഒരു ചമ്മല്...ആരെങ്കിലും കണ്ടാല് നാണകേടകുമോ എന്നു ഒരു ഭയം...വഴിയില് വച്ച് സംസാരിക്കാംന്നു വിചാരിച്ചാല് കൂട്ടുകാരി ഇല്ലാതെ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല..അങ്ങനെ ഞാന് വിഷമിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോള് ഒരു ശനിയാഴ്ച ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചര്ടെ വക സ്പെഷ്യല് ക്ലാസ്സ്....ഇതില്പരം എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാന് എന്ത് വേണം..
പക്ഷെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് എല്ലാം തകര്ത്തു കൊണ്ട് അവളുടെ കൂടുകാരിക്ക് അന്ന് ക്ലാസ്സ്...ദൈവമേ ഒന്ന് സ്വസ്ഥമായി പ്രേമിക്കാംന്നു വിചാരിച്ചാലും നീ സമ്മതിക്കില്ലേ...അങ്ങനെ നിരാശനായി ക്ലാസിനു പുറത്തോട്ടു നോക്കി ഞാന് ഇരുന്നു. പെട്ടന്ന് ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു ഞാന് ഞെട്ടി...ദൈവമേ നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്നു ഞാന് അറിഞ്ഞില്ല...അതാ അവളുടെ കൂട്ടുകാരി പുറത്തേക്കു പോകുന്നു...അപ്പോള് ഇന്നു എന്റെ പൂമ്പാറ്റ ഒറ്റക്കാണ്...ഇന്നു അവളോട് സംസാരിച്ചിട്ടു തന്നെ ബാക്കി കാര്യം..അങ്ങനെ ക്ലാസ്സ് കഴിയുന്ന വരെ ഞാന് കാത്തിരുന്നു...അതിനിടയില് പലവട്ടം ഞാന് മനസ്സില് അവളോട് സംസാരിക്കുന്നതു കിനാവ് കണ്ടു...അത് വരെ കേട്ടിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു....നിമിഷങ്ങള് യുഗങ്ങളായി മാറി എന്നൊക്കെ...അന്ന് ഞാനും അത് അനുഭവിച്ചു...
അങ്ങനെ ഞാന് കാത്തിരുന്ന സമയം എത്തി...ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു...അവള് പുറത്തോട്ടിറങ്ങി നടന്നു തുടങ്ങി..എന്നത്തേയും പോലെ ഞാനും റോഡിന്റെ അപ്പുറത്ത് അവളെയും നോക്കി നടന്നു...അങ്ങനെ ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു വഴിയില് എത്തി...ഇതു തന്നെ അവസരം...ഞാന് വേഗം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു...പിന്നില് നിന്നു പതുക്കെ വിളിച്ചു...ഹലോ.....അവള് തിരിഞ്ഞു നോക്കി...ഈശ്വരാ...എത്ര മനോഹരമായി കണ്ണുകള്...മനസ്സില് ചോദിയ്ക്കാന് വച്ചിരുന്ന ചോദ്യങ്ങള് എല്ലാം അലിഞ്ഞു പോയി...അവസാനം ഞാന് ചോദിച്ചു...'കൂട്ടുകാരി എന്താ നേരത്തെ പോയത്?' അവള് എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു...എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു...'അവളുടെ ക്ലാസ്സ് നേരത്തെ കഴിഞ്ഞു...' ഞാന് നോക്കി നില്ക്കെ അവള് പതുക്കെ നടന്നു മറഞ്ഞു....ഈശ്വരാ...എന്താ ഞാന് ചോദിച്ചത്? അവള് കരുതി കാണുമോ ഞാന് അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയെ ആണ് പ്രേമിക്കുന്നതെന്നു
പിന്നീട് ഞാന് അറിഞ്ഞു അവള്ക്കു എട്ടാം ക്ലാസ്സ് മുതലേ ഒരു പ്രേമം ഉണ്ടായിരുന്നു പോലും....എട്ടാം ക്ലാസ്സിലൊക്കെ പഠിക്കുമ്പോള് പ്രേമിക്കാന് പാടുമോ? എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഒരു വിലയുമില്ലേ...അങ്ങനെ എന്റെ പ്രണയം ഞാന് മണ്ണിട്ട് മൂടി...ഇനി ഇതെല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞത് ആരാണെന്നല്ലേ......അവളുടെ ആ കൂട്ടുകാരി.........
4 comments:
എന്റെ ഈശ്വരാ.... ആദ്യ പ്രണയ തുടക്കം തകര്ത്തി!!!!!
kollam..
kunjetta...takarthu...
Poombhatta......adipoli
Post a Comment